مقالات » جام نياز » نماز » در ساحل دریای نیاز

در ساحل دریای نیاز

در ساحل دریا ایستاده ای و به صفای آب و لطافت امواج می نگری؛ اما ...

تاریخ ثبت : يک شنبه 9 تير1392


تعداد بازدید : 5631


در ساحل دریا ایستاده ای و به صفای آب و لطافت امواج می نگری؛ اما از وسعت و عمق دریا بی خبری. من و تو تنها تنی به آب می زنیم و بدنی شست و شو می دهیم؛ ولی به عمق آن راه نیابیم.
نماز دریایی است لطیف با ساحلی روح نواز که به جان آدمی طراوت می بخشد. همه از این دریای وسیع بهره می برند و از آن سخن می گویند؛ اما هر کسی از دیدگاه محدود خود. درست همانند هندوهایی که به وصف فیل محسوس خود پرداختند. آری، ما هم از افق دید خود به نماز می نگریم و ابعاد گسترده اش را در تعریف آن لحاظ نمی کنیم؛ ابعاد فردی، اجتماعی، معنوی، سیاسی، روحانی، جسمانی، فقهی و حقوقی و...
بگذریم؛ نماز، فراتر از همه این ابعاد و آثار و فواید بی شمار، فرمان حضرت یار است و آنچه روح انسان را به ساحل این دریا می کشاند نیاز او است.
و این روح ستایشگر او است که همیشه در جستجوی ستوده ایده آل خود است و انسان را به ستایش او فرا می خواند و از این حرکت و دعوت باز نمی ماند.
شاید سخن از یک بعد نماز منهای جامعیت آن، در ذهن مخاطب، اثر خوبی بر جای نگذارد؛ مثلا اگر ما تنها روی عنوان «ذکر بودن نماز» تأکید کنیم، ممکن است کسی بگوید:" اگر نماز، ذکر خدا است، پس همین که من از خدا یاد کنم کافی است و دیگر نیازی به این همه تکرار رکوع و سجود و ... نمی باشد."
اخیراً برخی به فواید جسمی نماز می پردازند و آثار نماز را در ضربان قلب و جریان خون می سنجند که البته این خود، مطلبی است علمی و غیر قابل انکار.
اما به نظر شما چنین نگرشی به نماز چه پیامدی می تواند داشته باشد؟
بله، ممکن است یکی بگوید:"خوب، ما هم در شبانه روز به یک سری ورزش ها می پردازیم و دیگر به نماز نیازی نخواهد بود."
همان گونه که رژیم غذایی گرفته، آن را جایگزین روزه می دانند. در صورتی که هدف اصلی از اقامه نماز و گرفتن روزه، تنها اطاعت امر خدا است و به هر حال چه بخواهیم چه نخواهیم، چه بدانیم، چه ندانیم آثار مفید آن بر جسم و بدن ما تأثیر خود را خواهد گذاشت.